มหาธรรมเรื่องจิตที่บริสุทธิ์แล้วไม่มีความเป็นครูหรือนักเรียน (ไม่คิดจะสอนใคร)
เมื่อพระพุทธเจ้าสมณโคดมทรงตรัสรู้ ทรงละแม้ทุกกิจ แม้แต่กิจการถ่ายทอดธรรม ทำให้ท้าวมหาพรหม ต้องลงมาทูลเชิญพระองค์ คำเชิญนั้นค่อนข้างรุนแรงทีเดียว เช่นว่า โลกจะฉิบหายหนอ (ถ้าพระพุทธเจ้าไม่โปรดสัตว์) อนึ่ง การละเว้นในทุกกิจ แม้แต่การถ่ายทอดธรรมนี้ เป็นลักษณะของผู้มีจิตบริสุทธิ์จริงๆ บรรลุอรหันต์จริงๆ แม้พระพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ก็ทรงมีลักษณะเช่นนี้ และจะมีผู้ที่ต้องลงมาทูลเชิญให้พระองค์โปรดสัตว์เฉกเช่นเดียวกันทั้งหมด แม้แต่พระอรหันตสาวกทุกๆ องค์ก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีความคิดที่จะถ่ายทอดธรรม ไม่มีความคิดที่จะเป็นครูใคร วางจริงๆ ว่างจริงๆ สำหรับท่านที่คิดที่จะเผยแพร่ธรรม หรือคิดที่จะเป็นครูผู้อื่นนั้น จะสำเร็จธรรมอย่างมากเพียงอนาคามีเท่านั้น การกระทำทุกการกระทำของพระอรหันต์ไม่ได้ใส่เจตนาอยากกระทำ ทำๆ ไปเช่นนั้นเอง ตอบโต้ไปตามสถานการณ์เท่านั้นเอง ปรับตัวไหลไปตามธรรมชาติเท่านั้นเอง ไม่ได้มีความอยากที่จะกระทำสิ่งใดๆ เลย แม้แต่สิ่งที่ดีงามก็ไม่มีความคิดที่จะกระทำ อยู่ๆ ไปอย่างนั้นเอง ไม่มีสาระอะไร ตายเมื่อไรก็เมื่อนั้น ดังนี้ อรหันต์แท้ๆ อรหันตสาวกจริงๆ จึงหายาก ไม่ใช่สิ่งที่เราจะเห็นหรือพบกันได้ง่ายๆ ส่วนใหญ่ก็อนาคามี ที่เปิดตัวรอให้เราไปหาไปกราบไปไหว้ พระอรหันตสาวกจริงๆ เลี่ยงไปแล้ว, หลบไปแล้ว, หลุดไปแล้ว, พ้นจากเราไปแล้ว หลุดพ้นจากเราไปแล้วจริงๆ ไม่ว่าเราจะเอาบ่วงใดๆ มาหลอกล่อร้อยรัดก็ไม่มีบ่วงใดจับพระอรหันต์ได้ ท่านหลุดพ้นจริงๆ ไม่ใช่หลุดพ้นเทียมๆ ทว่าสำหรับท่านที่ยังให้เราร้อยรัดอยู่ได้นั้น จริงอยู่จิตหลักท่านอาจได้อรหันต์ แต่ท่านจะมีจิตรองอีกดวงที่ยังไม่อรหันต์ รอให้เราร้อยรัดด้วยความเป็นครูก็ดีโดยการยกท่านเป็นครู เราก็ร้อยรัดท่านได้ ความเป็นพระอรหันต์ก็ดี พอเรากราบไหว้นับถือท่านเช่นนั้น ท่านก็นั่งรอให้เราร้อยรัดท่านด้วยความเป็นพระอรหันต์นั้น ทว่า พระอรหันต์ตัวจริงไม่อยู่ให้เราร้อยรัดแล้ว ท่านหลุดพ้นไปจากเราแล้ว จนเมื่อเราจะได้ถึงเวลาหลุดพ้นเหมือนกับท่านจริงๆ เมื่อใด เมื่อนั้นแหละ เราจะได้เฉียดเข้าไปใกล้ท่าน ไปได้ด้วยวาระธรรมที่ใกล้กัน แต่มิใช่เพราะบุญหรือสิ่งอื่นใด นอกจากนั้น เราก็แค่อาจเคยมีบุญได้ใส่บาตรพระอรหันต์แท้ๆ บ้าง โดยไม่รู้เลยว่าท่านคือพระอรหันต์ก็เท่านั้นเอง อันนี้ ต้องขออธิบายให้เลิกหลงพระอรหันต์กัน พระอรหันต์ที่เราพบเห็นได้โดยที่เรายังไม่ถึงวาระจะได้อรหันต์นั้น ส่วนใหญ่เป็นอรหันตโพธิสัตว์ ที่มีจิตรองอีกดวงที่ยังไม่อรหันต์อยู่รอชำระกรรมกับเราๆ ท่านๆ ทั้งหลาย โดยท่านจะบอกว่าไม่ได้ยึดอะไรหรอกที่ทำอยู่นั่นนะ จริงอยู่จิตหลักไม่ได้ยึด แต่จิตรองยังยึดอยู่ คนเราไม่ยึดก็ต้องไม่มีอาการหลงเพลิน, นั่งเพลิน, รับเงินเพลิน เพลินแบบนี้ แม้ไม่ยึดก็ไม่นับว่าเป็นอรหันต์ นับภูมิธรรมได้อย่างมากคืออนาคามี หรือไม่ก็อย่างที่อธิบายแล้ว จิตหลักอรหันต์ จิตรองไม่อรหันต์ พระอรหันต์แท้ๆ ในสมัยพุทธกาล ไม่มีองค์ใดเลย นั่งรอให้เราไปรุมๆ หา, ห้อมล้อม, กราบไหว้, ขอพระเครื่อง, พูดคุย ฯลฯ ไม่มีอยู่รอให้เรารุมแน่ พระอรหันต์หลุดจากเราไปแล้ว ด้วยเพราะหลุดพ้นไปแล้ว เราจะหลุดพ้นเมื่อไรก็จะได้เจอกับท่าน เหมือนคนวิ่งทางไกล ไปใกล้เส้นชัย ก็ต้องเห็นคนที่ถึงเส้นชัยแล้วเหมือนกัน พระอรหันตสาวก ไปแล้วไม่กลับมาอีก ไม่หวนลงมาต่ำอีก หวนกลับไม่มีในอรหันตสาวกเลย มีได้ก็แต่พระอรหันตโพธิสัตว์เท่านั้น ที่ไปถึงเส้นชัยแล้ว วกกลับมาหาเราๆ ท่านๆ ที่ยังห่างภาวะอรหันต์กันได้ ดังนั้น เราจึงไม่เห็นภาพพระอรหันตสาวกในสมัยพุทธกาล ถูกคนมากมายห้อมล้อม รุมล้อม รับทรัพย์ รับสักการบูชามากมาย อย่างในปัจจุบัน แม้แต่พระสีวลีผู้มีบุญมากเป็นประวัติการณ์ ก็ไม่ได้อย่างพระอรหันตโพธิสัตว์ของเราในปัจจุบันนี้เลย และท่านไม่อยู่รอให้คนมาร้อยรัดท่านได้ด้วยอะไรต่ออะไรด้วย ผู้บรรลุอรหันต์แล้วไม่อยากเป็นครู แบบที่ปากว่าไม่คิดอยากเลย แต่เขามาเอง แล้วนั่งเฉยอยู่ทำซื่อ ให้เขาปั้นแต่งจนเป็นครูใหญ่นั่นก็ไม่ใช่อรหันตสาวก (เป็นได้อย่างมากคือ อรหันตโพธิสัตว์) พระอรหันตสาวกจริงๆ รอให้ธรรมชาติมาเอง คนจะถึงอรหันต์ จะถึงธรรมจริงๆ มันมาของมันเอง ท่านก็ทำๆ ไปไม่คิดจะสอนอะไรใคร เขาจะได้ก็ได้ของเขาเอง การเป็นครูเป็นผู้เผยแพร่ธรรมการโปรดสัตว์ไม่มีอีกในอรหันตสาวก เพราะจบกิจ สิ้นพรหมจรรย์อย่างเดียว นอกจากกรรมมาถึงตัว ท่านรู้กิจค้าง ก็ชำระกิจนั้นจบไป แต่ท่านที่ยังมีกิจมาก ยังยุ่งกับคนมาก แสดงว่ายังไม่ถึงวาระนิพพาน เพราะมีกิจค้างมากต้องชำระนั่นเอง ท่านเหล่านี้ ไม่ใช่อรหันตสาวก แต่เป็นได้คืออรหันตโพธิสัตว์เท่านั้นเอง
–จบ-
|
กระทู้นี้ได้ถูกโหวตไปแล้ว
0
ครั้ง
|
 ชื่อ:
physigmund_foid วันเวลา:
09/01/2553 10:33:58 |
|
|
| |
|
|
|
